psychologia today

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΕ ΤΡΕΧΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Δυσλεξία 06/08/2017

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 10:53 πμ

Τι είναι δυσλεξία; Η δυσλεξία είναι μια ειδική μαθησιακή δυσκολία που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά  της τη δυσκολία στην ανάγνωση και τη γραφή. Διάγνωση της δυσλεξίας γίνεται μόνο εφόσον η δυσκολία…

Πηγή: Δυσλεξία
(more…)

Advertisements
 

Γιατί δυσκολεύομαι να βάλω όρια στο παιδί μου;

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 10:15 πμ

Πηγή: Γιατί δυσκολεύομαι να βάλω όρια στο παιδί μου;

 

Γιατί δυσκολεύομαι να βάλω όρια στο παιδί μου;

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 10:13 πμ

Πηγή: Γιατί δυσκολεύομαι να βάλω όρια στο παιδί μου;

 

Μαμά υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; 10/12/2013

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 9:15 μμ

 

super-puma-santa

Η γιορτή των Χριστουγέννων πλησιάζει και μαζί της η επίκαιρη ερώτηση:  Mαμά υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; Η ερώτηση αυτή μπορεί να εγείρει αμηχανία στους γονείς που δεν ξέρουν τι θα ήταν καλό να απαντήσουν. Να διαλύσουν το μύθο του Άγιου Βασίλη λέγοντας την αλήθεια ή να επιλέξουν ένα ψέμα όσο γλυκό και αν είναι;

Προσωπικά πιστεύω ότι η εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς τους δε μπορεί να κλονιστεί με την αποκάλυψη του μύθου του Άγιου Βασίλη όταν η σχέση τους στηρίζεται σε ασφαλείς και σταθερές βάσεις και χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και συνέπεια σε όλη τους την καθημερινότητα.

Ο γλυκός αυτός γεροντάκος που φέρνει δώρα σε όλους είναι ένα σύμβολο της καλοσύνης και της γενναιοδωρίας. Θα μπορούσε να εξηγηθεί στα παιδιά ότι σε όλους μας κάποιες φορές μπορεί να φωλιάσει το πνεύμα του Άγιου Βασίλη όταν επιλέγουμε να κάνουμε χαρούμενους τους άλλους, όταν είμαστε γενναιόδωροι.

Την επόμενη φορά που τα παιδιά θα σας ρωτήσουν αν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης μη βιαστείτε να απαντήσετε. Ρωτήστε τα τι πιστεύουν τα ίδια και αρκεστείτε σε αυτό. Αναρωτηθείτε πόσες φορές στην ενήλικη ζωή δε θέλαμε να πιστεύουμε σε ένα ψέμα όχι και τόσο ανώδυνο όσο αυτό του Άγιου Βασίλη και αφήστε τα παιδιά να πιστεύουν σε μύθους και παραμύθια. Εξάλλου είναι η ηλικία τους να το κάνουν. Σταδιακά (συνήθως μετά τα 6 χρόνια) η πίστη αυτή θα σβήσει. Τότε μπορεί να ίδια να αναπληρώσουν το αίσθημα της δυσαρέσκειας τους με το να πάρουν αυτοί το ρόλο του Άγιου Βασίλη και να δίνουν χαρά σε πολύ μικρότερα παιδιά αλλά και με το να διατηρήσουν αυτό το πολυπόθητο μυστικό που τώρα πια μπορούν να φυλάξουν μαζί με τους μεγάλους.

Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στα παιδιά που συνεχίζουν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη ακόμα και μετά την αποκάλυψη του μύθου. Κλείνοντας τους αινιγματικά το μάτι  θα έλεγα ότι υπάρχει αν εσείς το πιστεύετε.  Καλά Χριστούγεννα!                 

Νικολία Καράμπελα

Ψυχολόγος

 

Το άγχος αποχωρισμού στα παιδιά. 28/08/2013

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 9:53 μμ

 

image apoxorismos

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο συχνά χαρακτηρίζεται από τις συναισθηματικές αντιδράσεις των παιδιών (κλάμματα, φωνές κλπ) που είναι ενδεικτικές του ‘άγχους αποχωρισμού’. Το άγχος αποχωρισμού είναι ένα φυσιολογικό αναπτυξιακό φαινόμενο για τις ηλικίες των επτά μηνών έως έξι ετών (Bernstein & Borchardt, 1991). Αναμένεται δηλαδή τα παιδιά κυρίως προσχολικής ηλικίας να παρουσιάζουν άγχος κατά την απομάκρυνση τους από τα οικεία πρόσωπα που έχουν αναπτύξει συναισθηματικό δεσμό (συνήθως μητέρα). Ωστόσο εκείνο που διαφοροποιεί το φυσιολογικό άγχος αποχωρισμού από τη διαταραχή άγχους αποχωρισμού είναι το υπερβολικό άγχος που διακατέχει το παιδί στον αποχωρισμό από το οικείο πρόσωπο που έχει προσκολληθεί και παρεμποδίζει τη λειτουργικότητα του  σε διάφορα επίπεδα. Για να τεθεί διάγνωση για τη διαταραχή του άγχους αποχωρισμού  το αναπτυξιακά δυσανάλογο άγχος του παιδιού πρέπει να είναι ενεργό για τουλάχιστον 4 βδομάδες κατά τις οποίες να εμφανίζει συγκεκριμένα συμπτώματα.

Τα παιδιά που εμφανίζουν άγχος αποχωρισμού σε αρκετές περιπτώσεις καθρεφτίζουν το γονεϊκό άγχος. Οι ανησυχίες, οι ανασφάλειες και οι φόβοι των γονιών μεταδίδονται πολλές φορές άθελά τους στα παιδιά. Η μη λεκτική επικοινωνία (βλέμμα, σώμα, έκφραση προσώπου) μπορεί ασυνείδητα να ‘προδώσει’ τη δική τους αγωνία ακόμα και αν με τα λόγια προσπαθούν να είναι καθησυχαστικοί (όλα καλά θα πάνε κλπ). Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά λαμβάνουν ένα διπλό μήνυμα και συχνά νιώθουν μπερδεμένα. Άλλες φορές πάλι οι φόβοι μπορούν να μεταδοθούν πιο άμεσα εστιάζοντας την προσοχή του παιδιού στο τι να προσέχει, τι να φοβάται, τι να μην κάνει. Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι το σχολικό περιβάλλον είναι περισσότερο απειλητικό ή εχθρικό παρά οτιδήποτε άλλο.

 Κρίνεται λοιπόν αρχικά σημαντικό οι γονείς να αναγνωρίσουν τους δικούς τους φόβους και τις αγωνίες και τα δικά τους συναισθήματα στους αποχωρισμούς. Ας μη ξεχνάμε ότι συχνά πίσω από τη ταμπέλα ενός φοβισμένου και αγχωμένου παιδιού βρίσκεται μια αγχωμένη μαμά που δυσκολεύεται να αποχωριστεί το παιδί της. Τότε η δική σας εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του παιδιού και η ενθάρρυνση μπορεί να είναι η κινητήρια δύναμη για μια ομαλή προσαρμογή στο σχολείο.

Από την άλλη πλευρά μια ανοιχτή συζήτηση με το παιδί μπορεί να το βοηθήσει να αποκτήσει μια εικόνα για το άγνωστο περιβάλλον που το περιμένει. Eίναι γεγονός ότι το άγνωστο συχνά εγείρει φόβο στους ανθρώπους. Χρειάζεται λοιπόν μια προετοιμασία για το τι να αναμένει το παιδί από το σχολικό του περιβάλλον (δραστηριότητες, εκπαίδευση, παιχνίδια κλπ). Επίσης μπορεί να ενθαρρυνθεί για να εκφράσει τυχόν απορίες ή ανησυχίες τους. Πολλές φορές η δική σας εμπειρία του παρελθόντος μπορεί να το  ανακουφίσει αν του δώσετε το μήνυμα ότι αντιμετωπίσατε κάποια δυσκολία και τελικά τα καταφέρατε.

Η στιγμή του αποχωρισμού απαιτεί μια ψύχραιμη, αποφασιστική και σταθερή στάση. Μπορείτε να ακούσετε το παιδί σας και να το καθησυχάσετε. Να του εξηγήσετε ότι θα επιστρέψετε και πότε να σας περιμένει. Όταν δίνονται σαφείς εξηγήσεις στα παιδιά και σταδιακά τα ίδια επιβεβαιώνουν ότι εκπληρώνετε  τις υποσχέσεις σας (στην προκειμένη περίπτωση επιστρέφετε για να τον πάρετε) μειώνονται με τον καιρό οι ανησυχίες τους. Σε περίπτωση που το άγχος των παιδιών συνεχίζεται και τα καθιστά μη λειτουργικά η ψυχοθεραπευτική παρέμβαση και η συμβουλευτική γονέων μπορεί να βοηθήσει.

                                                                                                                                              Νικολία Καράμπελα

                                                                                                                                Ψυχολόγος

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      http://www.psychologiatoday.wordpress.com

 

Γιατί δυσκολεύομαι να βάλω όρια στο παιδί μου; 21/05/2013

Filed under: Uncategorized — Νικολία Καράμπελα @ 11:54 πμ

paidi kai oria

 

Οι γονείς ενώ γνωρίζουν τη σημασία των ορίων για την αρμονική συμβίωση των μελών της οικογένειας αλλά και την υγιή ανάπτυξη των παιδιών, συχνά δυσκολεύονται να τα κάνουν πράξη. Οι λόγοι της δυσκολίας αυτής μπορεί να διαφέρουν.

Συχνά μια κύρια αιτία που εμποδίζει να επιβληθούν τα όρια είναι ο φόβος μη χάσω τη σχέση. Στη κοινή συνείδηση έχει καταγραφεί ότι τα όρια τις περισσότερες φορές φέρνουν αντιδράσεις και θυμό. Ο γονιός μπορεί να φοβάται αυτή την αναμέτρηση με το παιδί που μπορεί να του στοιχίσει έστω και προσωρινά την αγάπη του παιδιού  του.

Αυτό γίνεται ακόμα πιο δύσκολο  αν οι δυο σύζυγοι δε συμφωνούν μεταξύ ως προς τα όρια και ο ένας παρουσιάζεται ως καλός που επιτρέπει ενώ ο άλλος ως κακός που απαγορέυει. Αυτή η στάση των γονέων είναι συχνή σε διαζευμένα ζευγάρια ( και όχι μόνο) που ο ένας γονιός δε βλέπει συχνά το παιδί και  θέλει όταν το βλέπει να το ευχαριστήσει με κάθε τρόπο. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς στεναχωριούνται ή νιώθουν ενοχές όταν στεναχωρήσουν το παιδί τους στην προσπάθεια τους να του βάλουν όρια.

Από την άλλη πλευρά οι σημερινοί ενήλικες υπήρξαν κάποτε παιδιά και η δική τους εμπειρία ως προς τα όρια μπορεί να παίζει το ρόλο της για τη σημερινή τους συμπεριφορά. Έτσι για παράδειγμα ενήλ ικες που έχουν βιώσει αυστηρά όρια στην παιδική ηλικία μπορεί να θέλουν να αφήσουν το παιδί τους πιο χαλαρό και ελεύθερο ή και το αντίθετο. Συχνά λοιπόν ο τρόπος διαπαιδαγώγησης που έχουμε βιώσει λειτουργεί άλλες φορές προς μίμιση και άλλες προς αποφυγή.

Ωστόσο δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και η ιδιοσυγκασία του κάθε ατόμου. Υποχωρητικοί άνθρωποι γίνονται και υποχωρητικοί γονείς συχνά με την επιθυμία να αποφύγουν τη σύγκρουση με κάθε τρόπο. Εκεί καθρεφτίζεται και η δυσκολία τους να βάλουν τα όρια.

 

Νικολία Καράμπελα

Ψυχολόγος

 

 

Γιατί τα παιδιά χρειάζονται τα όρια; 31/03/2013

Filed under: Γονείς — Νικολία Καράμπελα @ 6:12 μμ

paidi%20ektos%20elegxou%20exo[1]

Η ευάλωτη και ανίσχυρη φύση των παιδιών τα θέλει από νωρίς να εξαρτιόνται από την καθοδήγηση των γονιών τους για να νιώθουν ασφάλεια. Για τα παιδιά το ασφαλές περιβάλλον είναι ταυτόσημο με ένα προβλέψιμο περιβάλλον όπου σταδιακά θα αναγνωρίζουν τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Παράλληλα τα ίδια μαθαίνουν ότι συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές έχουν ανάλογες συνέπειες. Έτσι γίνονται πιο υπεύθυνα και κοινωνικά προσανατολισμένα.

Μέσα από τους περιορισμούς που τα όρια επιβάλλουν τα παιδιά κατανοούν την ανάγκη να διερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους για να καλύψουν τις επιθυμίες τους ή μαθαίνουν να ελέγχουν την παρορμητικότητα τους, αναλογιζόμενοι τις συνέπειες, όταν δεν είναι δυνατή η κάλυψη των επιθυμιών τους.

Τα όρια μπορούν να προκαλέσουν δυσαρέσκεια ή θυμό αρχικά αλλά με τον καιρό μειώνουν τις απογοητεύσεις. Όταν επιβάλλονται με συνέπεια και σταθερότητα γίνονται αιτία να προβληματιστεί το παιδί για τα λάθη του ενώ μειώνονται οι χειριστικές συμπεριφορές και η προσπάθεια συμμαχιών με έναν από τους δύο γονείς για την επίτευξη των θέλω. Έτσι χτίζονται τα θεμέλια για ένα πςριβάλλον με λιγότερες διαμάχες και εντάσεις.

Είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί ότι τα παιδιά που οι γονείς τους τα αφήνουν να κάνουν ότι επιθυμούν εκλαμβάνουν συχνά τη στάση αυτή των γονέων ως αδιαφορία. Τα ίδια εμφανίζουν μια ψευδή αίσθηση παντοδυναμίας ως περίβλημα που καλύπτει την έντονη ανασφάλεια που νιώθουν.

Ωστόσο όταν τα όρια είναι τιμωρητικά, άκαμπτα  ή στερούν από το παιδί τη  δυνατότητα να πειραματιστεί  και να μάθει  μέσα από τα λάθη μπορεί να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Η δημιουργία ορίων πρέπει να υπηρετεί το σκόπο την ύπαρξης της που είναι η νουθεσία και η αρμονική συμβίωση των μελών της οικογένειας.

Νικολία Καράμπελα

Ψυχολόγος